Help, een hond!

Categorieën Blog

Sinds een dik jaar hebben we een hond. Sunny. Een Friese Stabij-teef. Paar jaar geleden begon mijn vriendin ineens over een hond. “Lijkt je dat niet wat? een hond?”. Mijn vriendin haar ouders hadden een Duitse Herder kennel gehad en mijn vriendin is dus opgegroeid met honden. Ook de kinderen zagen het wel zitten, alhoewel de jongste liever een poes had.

Ik niet. Ik zag mezelf al door weer en wind met een agressief monster de straat op moeten. Daarnaast had ik in mijn jeugd vaak last van astma. Ik meende me te herinneren dat ik allergisch was voor honden. Daarmee heb ik jarenlang dierlijke gezinsuitbreiding weten te voorkomen.

Op een ochtend vorig jaar zij mijn vriendin opeens: “Je moet zo naar de huisarts, ik heb een afspraak gemaakt voor een allergietest”. “Ik wil nu eindelijk weten of je wel of niet allergisch bent voor honden”. Daarnaast werd me uitgelegd dat er ook hypoallergene hondenrassen bestaan. De keuze was dus al gemaakt. Er komt een hond. Welk ras, dat was afhankelijk van de uitslag van de allergietest.

Uiteindelijk bleek in niet allergisch te zijn voor honden en onze kinderen bleken dat ook niet te zijn. Ze hadden beide al eerder een allergietest laten doen voor wat andere probleempjes.

Een Duitse herder zag ik niet zitten. Naar mijn idee hoort zo’n beest op een boerderij en niet in een woonwijk. Aan de andere kant, als ik dan toch met een hond op pad zou moeten, dan wel een beetje een serieuze hond. Geen Chihuahua , Maltezer of Boomer dus.

Op vakantie in Luxemburg troffen we mensen met een Friese Stabij. Wat een prachtige en slimme hond. En niet te groot, niet te klein. Dat was voor mij belangrijk. De kinderen vonden het ook een prachtige hond. ‘S avonds voor de tent werd al besloten dat we na de vakantie op zoek zouden gaan naar een stabijtje.

Ook de naam werd al bedacht tijdens de vakantie. Sunny. Ons eigen zonnetje in huis. Na de vakantie vonden we een fokker die een teefje beschikbaar had. We zijn gaan kijken en we waren er meteen uit. Dit mooie beestje zou bij ons komen wonen. Na een aantal weken mochten we de pup halen.

Nu ruim een jaar verder ben ik dol op dat beestje en kan ik me niet meer indenken hoe het zonder haar zou zijn. Ik geniet er van om er in weer en wind met haar uit te gaan. En gezien haar enthousiaste reactie op “Kom Sunny, dan gaan we even een stukje lopen” geniet zij er ook enorm van.

Deel dit blogartikel op Social Media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *