Eerste keer naar FC Emmen samen met mijn zoon.

Categorieën Blog

November 2018. Op een koude, gure zondagmiddag. FC Emmen – Excelsior. M’n cluppie FC Emmen speelt dit jaar voor het eerst eredivisie.

Voor het eerst sinds jaren weer een seizoenkaart. Niet dat ik afgelopen seizoenen niet heen ging. Er waren destijds gewoon losse kaarten te koop aan de kassa dus een seizoenskaart was niet nodig. Dit seizoen wel, want het is elke week volle bak aan De Oude Meerdijk. Met een aantal bekenden zitten we bij elkaar aan de lange kant van het veld. Onderling hebben we de afspraak dat wanneer één van ons niet kan dat dan een van de anderen iemand mag meenemen.

Zondagochtend, een appje. Een van de jongens gaat niet mee. Ik denk meteen aan Niels, mijn achtjarige zoon. Sinds een aantal maanden begint hij zich te interesseren voor voetbal. FIFA is zijn favoriete spelletje op de Xbox.

Een half uur voor de wedstrijd zet mijn vriendin mij en mijn zoon af bij het stadion. Terwijl we richting de toegangspoortjes lopen wordt ik overvallen door een gevoel van weemoed. Zo’n 25/30 jaar geleden, in de beginjaren van het betaalde voetbal in Emmen, liep ik hier ook met mijn vader. Nu ben ik zelf vader en neem ik mijn zoon mee naar een vol stadion. Helaas is het niet meer mogelijk om met 3 generaties op de tribune plaats te nemen. Mijn vader leeft niet meer.

In het stadion neem ik zelf een kop koffie en trakteer ik mijn zoon op een beker warme chocolademelk met slagroom én een zakje paprikachips. Precies op het moment dat de scheidsrechter fluit voor de start van het duel nemen we plaats op de tribune.

De eerste helft is matig. FC Emmen speelt slecht. Excelsior nog slechter. Het staat nog 0-0. Toch geniet ik. Ik geniet van mijn zoon die geniet. Enthousiast opspringen bij elke kans. Ik betrap hem zelfs op een “shit” wanneer er weer eens een bal over het doel vliegt.

Tweede helft. FC Emmen is beter dan Excelsior en de favoriete Emmen-speler van mijn zoon, Anco Jansen, scoort. Het stadion gaat uit zijn dak en wij juichen vrolijk mee.

Helaas verliest Emmen de wedstrijd met 1-2. Toch hebben we het leuk gehad, Niels en ik. Van samen spelen naar mee naar voetbal. Kleine jongens worden groot.

We worden opgehaald door mijn vrienden en rijden meteen door naar het Sinterklaashuis. De grote jongen die naast me zat in het stadion gelooft nog in Sinterklaas. Heel fijn dat deze grote jongen af en toe ook nog m’n kleine ventje kan zijn.

Emmen-Excelsior

Deel dit blogartikel op Social Media